1. Przychodziłeś, Jezu, do Betanii;
dom i serca były wciąż otwarte
i najmilszym gościem byłeś, Panie,
w cichym domu, w domu świętej Marty,
i najmilszym gościem byłeś, Panie,
w cichym domu, w domu świętej Marty
Maria u kolan siadła Mistrza,
w Nowinę Dobrą zasłuchana.
To, co najgłębsze i najwyższe,
było tak blisko w słowach Pana.
Marta - w troskliwym zabieganiu -
wypowiedziała żal najskrytszy:
„Czy nie obchodzi Cię, mój Panie,
że posługuję sama, Mistrzu?”
„Marto -rzekł Pan - ważne jest tylko jedno;
każda z twych trosk zwiewnym jest jakby cieniem.
Nadszedł już czas, gęste ciemności rzedną;
Noce wam w dzień Dobra Nowina zmienia.”
„Siostra twa dziś wielki ten skarb obrała;
odtąd jest jej, nigdy go już nie straci;
więcej on wart niźli królestwa całe...
Wszystkich was chcę wiecznie nim ubogacić.”
2. Przychodziłeś, Jezu, do Betanii;
dom i serca były wciąż otwarte.
Bądź dziś naszym gościem, Chryste – Panie,
tak jak niegdyś byłeś w domu Marty.
Maria u kolan siadła Mistrza,
w Nowinę Dobrą zasłuchana.
To, co najgłębsze i najwyższe,
było tak blisko w słowach Pana.
Marta - w troskliwym zabieganiu -
wypowiedziała żal najskrytszy:
„Czy nie obchodzi Cię, mój Panie,
że posługuję sama, Mistrzu?”
„Siostra twa dziś wielki ten skarb obrała;
odtąd jest jej, nigdy go już nie straci;
więcej on wart niźli królestwa całe...
Wszystkich was chcę wiecznie nim ubogacić.”
www.ojozefmajkowski.pl