1. Dwaj uczniowie szli do Emaus,
przygnębieni całym smutkiem Krzyża.
Z każdą chwilą ból ten jeszcze rósł,
gdy kres drogi, gdy kres drogi
do końca się zbliżał.
Zasłuchanym uczniom z Emaus,
Pan odsłonił tajemnicę Krzyża.
Zmienił w wiosnę lodowaty mróz,
zesłał światło, zesłał światło,
choć słońce się zniża.
2. Został z nimi w domu w Emaus,
łamał chleby Jezus Zmartwychwstały,
dał się poznać, ciszę szczęścia wniósł
i przemienił, i przemienił
im w oczach świat cały.
Jest nad Wisłą nasze Emaus
i w Warszawie, Chleba jest łamanie;
wzrośnie życie, gdzie był przedtem gruz,
tylko powiedz, tylko powiedz:
Pozostań, mój Panie!
www.ojozefmajkowski.pl